Ο Ίβυκος έζησε τον 6ο αι. π.Χ. (δείτε πιο κάτω)

Το ποίημα στα Αρχαία Ελληνικά:

Ἦρι μὲν αἵ τε Κυδώνιαι

μηλίδες ἀρδόμεναι ῥοᾶν

ἐκ ποταμῶν, ἵνα Παρθένων

κῆπος ἀκήρατος, αἵ τ᾽ οἰνανθίδες

αὐξόμεναι σκιεροῖσιν ὑφ᾽ ἕρνεσιν

οἰναρέοις θαλέθοισιν. ’Εμοὶ δ᾽ ἔρος

οὐδεμίαν κατάκοιτος ὥραν.

‹τε› ὑπὸ στεροπᾶς φλέγων

Θρηίκιος Βορέας 

ἀίσσων παρὰ Κύπριδος ἀζαλέ- 

αις μανίαισιν ἐρεμνὸς ἀθαμβὴς 

ἐγκρατέως πεδόθεν ‹φυλάσσει›

ἡμετέρας φρένας.

(D 6)

Οι στίχοι:

Την άνοιξη ποτίζονται οι κυδωνιές

απ’ τα νερά των ποταμών κι ανθίζουν

εκεί στον κήπο τον αμόλυντο 

των κοριτσιών και τ’ άνθη των κλημάτων

θρέφουνε κάτω απ’ τα σκιερά

νιογέννητα κλωνάρια. Μα ο δικός μου 

έρωτας στιγμή δεν ησυχάζει.

Μόνο καθώς απ τη Θράκη ο Βοριάς

στης αστραπής τις φλόγες τυλιγμένος

με μάνητα σκληρή κι’ αβυσαλέος

ξεχύνεται απ΄της Κύπριδος τους κόλπους

θολός που μέσ’ τα σπλάχνα του γερά

από παιδί το νού μου έχει δεμένο

Ίβυκος: Κατά το Λεξικό της Σούδας, πατέρας του ήταν ο Φύτιος, γεννήθηκε δε στο Ρήγιο της Ιταλίας και πήγε στην Σάμο την 54η Ολυμπιάδα (564-560 π.Χ). Παροιμιώδης είχε γίνει στην αρχαιότητα η φράση “ανοητότερος Ιβύκου”, διότι ενώ είχε τη δυνατότητα να κυβερνήσει ως τύραννος στην πατρίδα του, αποδήμησε στην Ιωνία. Ο Ίβυκος θεωρούνταν ποιητής του έρωτα και αδιακρίτως θεματολογίας, διατηρεί το σοβαρό εκείνο ύφος που κληροδότησε το έπος  και μαρτυρεί την μαθητεία του στη χορική ποίηση της Μεγάλης Ελλάδας.

Τα σχόλια για τους ποιητές έγραψε ο Κωνσταντίνος Μαρτινίδης